• Het leven en wie het is, voorwoord

    P1040223.JPG

    Het leven en wie het is

    Kon me de voornaam niet herinneren, van de koster in 't dorp, goed in de negentig, oudste man in het dorp, al koster sinds zijn zestien, zoals zijn vader Constant in de negentiende eeuw geboren voor hem al was. De rijzig kalme organist-zanger stond op de oprit van zijn herenboerderij van weleer, hoedje op, licht hemdje met korte mouwen. In dorpen anno 2017 leven de meesten buiten het verenigingsleven om toch wel  veel op zichzelf en met grote broer Media die hen veelal een vertekend beeld van de werkelijkheid geven. Toch weer toevallig dat hij daar stond toen ik op één van mijn tweewielers aangereden kwam. Ik had net twee bejaarde dorpsgenoten bezocht in twee verschillende geprivatiseerde homes waar je op zondag hooguit drie personeelsleden tegenkomt.  De verpleegster die ik er over aansprak, stond er van halfzeven 's morgens en het was halfzes 's avonds reeds. Oud worden, sterven, alles moet maximum opbrengen. Gewoonlijk als ik me iemands naam niet meer kan herinneren komt die 's anderendaags wel in de loop van de dag weer naar boven.  Je hoeft iemands voornaam eigenlijk niet te kennen, je kent immers de mens, je hebt hem in je ingeleefd en waardeert hem om hoe en wie hij of zij is.  Vertelde hem over mijn reis naar Scandinavië met mijn vriendin en onze camper  De meest voor de hand liggende dingen, de Noordkaap, de 8000 kilometer, de prachtige soorten kerken, de ruimte tussen huizen en dorpen, de dingen die er anders zijn, maar ook over het poollicht bij wijlen en het verschil tussen de golven van de heuvels van het Hageland en de zuid Deense bolle korenvelden.   Ook over het feit dat die heerlijk koerende dikke bosduiven slechts voorkomen tot boven in Zuid Zweden omdat daar de graanvelden ophouden.  De koster genoot duidelijk van mijn uitleg. Zelf had hij ooit per cruiseboot een reis naar de ontzaglijk mooie fjorden gemaakt, van uit Hamburg aan de Elbe, de Elbe een stroom met vertakkingen richting een concentratiekamp waar een zeventigtal mensen uit het dorp nooit van weerkeerden. Toen ik hem zei dat ik daar bijna altijd nog eens langs ga, want het is ondertussen een herdenkingsplaats en museum geworden, herinnerde hij zich waarschijnlijk de dingen die hij tijdens de laatste jaren van de oorlog zelf meegemaakt had net op het moment dat ik gelukkig over die prachtige natuurdocumentaires op TV begon, want over de oorlog wilden we beiden eigenlijk niet praten die momenteel de oorlogsverzakers van vroeger en nu hun diabolische invloed moest niet op deze mooie ontmoeting doorwegen.  Herhaaldelijk benadrukte de koster de oneindigheid van die schoonheid van de natuur, het wonderbaarlijke in alles. Dan moet je zeker eens naar onze reisfoto's komen kijken, maande ik hem aan of naar onze tentoonstelling in mijn tuin, mijn vriendin haar foto's op canvassen en spandoeken; met teksten om over na te denken van mij.  Benieuwd of hij gaat komen.  Weinigen doorbreken hier hun huiselijke cocon, zo merkte ik al na enkele jaren gedeeltelijke en een paar jaar volledige afwezigheid in mijn eigen huis.  Na mijn opknapbeurt aan mijn huis vond ik het dus wel tijd dat er een filosoof in 't dorp kwam, er is haast geen bank meer, geen coiffeur, geen winkel, nauwelijks een café, gelukkig een frietkot, geen pastoor, geen horlogemaker of noem maar op meer, van de vele kleine fruitbedrijven en fruithandel zaken en de tientallen kleine boeren, blijven er in elk dorp gemiddeld nog een drietal grote ondernemingen over.  Maar de koster blijft zingen, niet meer om de pastoor te begeleiden, maar een ploeg leken die de mis doet volgens de richtlijnen van Rome, hun goed recht; maar afgezien van de ethische en morele waarde van sommige teksten uit de testamenten die we hebben geërfd uit streken waar men nu nog mekaar militair naar het leven staat is het niet hoog tijd dat we onze horizon gaan verbreden met wat de wetenschap en het niet wiskundige gebruik van de filosofie ons te bieden heeft ? Ik vertelde de koster over de geschiedenis van de Denen, Zweden, Finnen, Noren die mekaar ook meermaals tijdens hun vorstendommen periodes de kop hebben ingeslagen en dat ik mezelf wenste zo oud te worden als hij en dan te mogen meemaken dat er een zelfde vrede in de wereld zou heersen als nu in Scandinavië  bijvoorbeeld. Tijdens mijn reizen in Europa liet ik me vaak ontvallen dat Brussel het verdiende hoofdstad van Europa te zijn, want heel Europa heeft onze regio's tijdens dit of 't gene tijdperk aangevallen, wij zijn er nooit gewapenderhand op uitgetrokken op het familiebedrijf van koning Leopold de tweede in Congo na en de meer recente deelname aan die absurde NATO oorlogen van eind vorige eeuw en begin deze na.  Niet de oorzaken daarvan worden als een op te lossen probleem voorgesteld, haast alleen over de vluchtelingen heeft men het.

    's Anderendaags, bij 't ontwaken lig ik weer te denken over de voornaam van de koster en laat een reeks klassieke voornamen van mannen van die generatie in mijn hoofd passeren : Jef, Jos, Karel, Gust en nog enkele anderen. Ineens propt er daar toch wel een vraagstelling in me op : '''hoe heet je ex schoonvader'''?.Het was niet precies een gedachte van me zelf, maar eerder een vraag in mijn geestelijke zijn aan mezelf gesteld, door een stuk van de combinatie van al die genen van overal die mij tot mezelf maakten. Daar die ex schoonvader zijn naam met A begint, wist ik ineens dat de koster Alfons heette, Fons, maar voor iedereen de koster Fons, net als iemand anders in ’t dorp die de bezoeken aan de mensen in 't dorp die in een home zit organiseert, of nog een andere met die naam die in de fusiegemeente mee aan de basis ligt van talrijke sociale woningen. Zo onthoudt je van iedereen wat en als je overal in Europa reist, zo vertelde ik de koster nog, kom je gezichten tegen die je aan iemand hier bij ons doen denken.  Met al die bezettingen en andere economische omstandigheden, kom je hier ondertussen de hele wereld tegen.  Zeker in Brussel vond de koster, op een hele neutrale zachtaardige manier.

    Ik vertelde Fons over een oom van mij, een man met een fluwelen hart; die onze stamboom heeft opgesteld. Een vierhonderdtal jaartjes geleden kreeg een generaal van de voor het Spaanse koningshuis en de burgerij de 'ketters' bestrijdende Alva een stuk grond in Wever, alwaar hij een kapel bouwde op de Heinekensberg en met een Germaanse van hier trouwde. Zijn naam was Dyonisus Vicca , zoals een gemeente in Zweden waar men in een ik weet niet hoe dikke eeuwenoude kerkdeur het Vikingenalfabet gebeiteld heeft.  Zijn voorouders reisden met hun boten tot aan en op de rivieren in Spanje al van in de tijd dat één van de broers van Jezus Christus daar leefde  De voorouders van Dyonisus Vicca vestigden zich in Spanje en vermengden hun genen aldaar. Dyonisus zelf beging de stommiteit van tegen de Noorderlingen die Protestant wilden worden te gaan vechten.  Verder dan dat dacht men toen ook nog niet verdorie, de menselijke geschiedenis was al naar de botten toen de sterksten en slimste het geld uitvonden en een geldelijke waarde aan alles gingen toekennen en met de meerwaarde van de overschotten aan goederen wapens begon te maken om de eigen soort te veroveren en of uit te roeien  In de vroegste samenlevingen in andere tijden verdeelde men alles onder mekaar, ook al vocht men er bij wijlen ook al voor hoor, maar alles kreeg een grootschaliger in plaats van een grot-schalige dimensie. Clans, Clerus, Vorsten, Multinationals tot en met topvertakkingen van de Bourgeoisie van nu, van hier en elders , bepalen nog steeds  de krijtlijnen van de buitenlandse politiek.  Een echte cultuur waarover er door meer en meer mensen over collectieve ontwikkelingen kan worden gepraat, is er nog altijd niet hier te lande en elders en ook aan het individuele menszijn en de overkoepelende zin van de levens van al die mensen die men persoonlijk kent worden niet teveel woorden gewijd. Alles moet meer en meer actie zijn voor velen en oorverdovende muziek, soms te horen bij techno muziek avonden op het plein naast de koster. Wat moet hij daar van niet denken zo achter zijn piano in zijn huis, denkend aan zijn orgel in de dorpskerktoren ? De menselijke, ik schreef bijna Meenselijke soort is me nogal een fenomeen. In feite zijn we één grote familie. Hier leven we in 't Hageland, ginder boven heb je ook Hagelanden, maar dan met drie andere klinkers als tweede letter. Natuurlijk zijn we meer familie van de één als van de anderen, men kan dit de dag van vandaag zelfs in DNA percentages gieten. Het overleven van de ganse soort hangt van de samenwerking van de onderdelen er van af, het uitsterven er van hopelijk niet van enkele fanaten die atoomwapens kunnen doen afvuren. 

    Maar daar over heb ik zelf al genoeg geschreven, zie één van mijn 24 blogs, 'filosofisch verzet', onderdeel van ˜het voortijdig testament'. googlen maar !U zal er zelfs alternatieven vinden om de grootste politieke problemen van NU te lijf te gaan. Wereldwijde miltiaire reconversie. Simpele gestandaardiseerde Sociale zekerheid Systemen.Simpel Internationaal Taks Systeem, progressief en rechtvaardig. Zinvol werk. Ecologische productie. De Verenigde Naties zou hier kunnen een referendum over uitschrijven, maar zal daar moeten toe gedwongen worden want onze internationale OverHeden zijn eigenlijk OverVERLEDEN anachronistisch, niet met hun tijd mee we zouden immers wereldwijd telematisch kunnen beslissen of onze bommenwerpers al of niet landen mogen gaan bombarderen tot zelfs eerst de voornaamste programmapunten zelf bepalen en dan de dirigenten ervan verkiezen op projectlijsten of partijlijsten, al naar gelang wat de geschiedenis in al zijn facetten nog gaat voort brengen.

    Er groeit een nieuwe houding tegenover het politiek establishment zoals we dat tot nog toe gewend zijn, één die meer de nadruk op GEWETEN legt dan op GEWIN.De wereld is toe aan een basiswerking van onder uit, in en buiten de traditionele politiek. CoNSCIENCE groepen  : comittees for new simultaneous international elections, necessary to create more equality. Maar ik ga daar maar over ophouden of deze roman gaat de wegen van mijn vroeger werk op. Wat ik samengebald tot nu toe wilde meedelen aan het beperkte publiek dat er oor voor heeft, kan U het best overschouwen via het fotowerk van mijn vriendin. Zie Fotofilosofie Facebook.  Facebook, alwaar ik naast culturele dingen en gewone foto's wat belangrijke boeken rond geschiedenis of leerrijke artikels van anderen promoot, maar niet het soort columns die ik jarenlang zelf op de sociale media onder filosofisch verzet schreef.      Al voor dat Facebook bestond. 

    Ik werd uiteindelijk het gezever van zij die veel te weinig geschiedenis bestudeerd hebben en hun vooroordelen beu en ontdekte dat velen eigenlijk eerst nog toe zijn aan het overwinnen van hun emotionele problemen bovendien en zeker aan het zich interesseren voor wetenschap en filosofie, op een ondogmatische manier om zodoende niet in de fouten van vorige tijdperken te vervallen.

     Om dit concreter te maken, even enkele van mijn uitgangspunten er bij halen :

  • Laat ons proberen het leven te overleven

    totaalwerk blogfilosoof :

     http://fotofilosofie.skynetblogs.be tentoonstelling park Vredestoren EbenEmael tot juli 2018

    http://hetvoortijdigtestament

    acht boekdelen, in totaal 1944+ bladzijden

    vervolg in Nederlands    http://diepzinnigletterzetten.skynetblogs.be 

     

    continuation in English http://7internationalblogs.skynetblogs.be

    but the newest on : http://filoview-art.skynetblogs.be/

     

    http://hetvoortijdigtestament.skynetblogs.be http://fotofilosofie.skynetblogs.be

    http://talespoemsessays.blogspot.be artblog based on writings

    http://closertothesoul.blogspot.be               

    http://closertothespirits.blogspot.be  

    Lees meer...